شمارهٔ ۴۳۸

قافیه: انوداع۱۴ بیت

باشد بحرف راست چو دایم بنای وعظطبع کجت از آن نشود آشنای وعظ

از بس ترا دماغ پر از باد نخوتستدر سر نگنجدت که نشینی به پای وعظ

حق هست با تو،نشنوی ار حرف حق ز منگوشت گرفته پنبه غفلت بجای وعظ

چشم دلت چو از پی زینت دود مدامدر گوش جان بکش گهر پر بهای وعظ

از وی مساز ای دل بیمار، روترشتلخ است در مذاق ترا گر دوای وعظ

برچین ز خار هر سخنی دامن و بچینگلهای فیض از چمن دلگشای وعظ

کند است در ملاحظه آخرت نظردر چشم دل چرا نکشی توتیای وعظ؟!

کر شد ز قیل و قال جهان، گوش هوش توگوشی دگر بجوی دلا از برای وعظ

برده است غول طول أمل، خوش ترا از راهراهی بحق بجوی دلا از برای وعظ

ای آب روی ریخته، آبی برو بزناز چشمه سار آینه حق نمای وعظ

از زنگ دلخور گنهش، میدهد جلاگر دل دهی به صیقل غفلت زدای وعظ

چند از غرور مال چنین گم شوی بخود؟!میکن سراغ خویش، ز بانگ رسای وعظ!

در گوش دل خموشی لب بستگان خاکنبود به جز کلام هدایت فزای وعظ

واعظ جوی سفید نشد دل ترا، همینریشی سفید کردی در آسیای وعظ!

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به نقد و نکوهش کسانی می‌پردازد که با وجود شنیدن وعظ و نصیحت، همچنان به کارهای نادرست و خودخواهانه خود ادامه می‌دهند. او اشاره می‌کند که افرادی که به خودشان مغرور هستند و تمایل دارند به مباحث بی‌فایده گوش دهند، قادر به درک حقیقت و عبرت‌آموزی از وعظ نیستند. شاعر تأکید می‌کند که برای بهره‌مندی واقعی از وعظ، انسان باید از غرور و غفلت رها شود و به دنبال حقیقت باشد. او همچنین به اهمیتی که درک عمیق و درست از الفاظ روحانی و درستی در عمل به آنها دارد، اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر می‌گوید که صرفاً گوش دادن به وعظ کافی نیست و باید زندگی و عمل خود را با آن همسو کرد.