شمارهٔ ۴۳۷

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ایوعظ۱۰ بیت

ای مستی شباب، ترا کرده باب وعظبرگ خزان برای تو باشد کتاب وعظ

ای آنکه برده غفلت دنیا ترا ز هوشبر روی دل چرا نفشانی گلاب وعظ؟!

چشمت ز خواب بیخبری وا نمیشودتا چهره حیات نشویی بآب وعظ

چون شد سواد موی تو روشن، میسر استآیینه بر گرفتن و، خواندن کتاب وعظ

این دیو نفس بدرگ وارونه کار رااز خویش دور ساز، به تیر شهاب وعظ

چون شمع جا بمحفل قربت نمیدهندتا نفگنی برشته جان پیچ و تاب وعظ

با صدمه عتاب الهی چه میکنی؟از نازکی چون طبع ترا نیست تاب وعظ

سیلاب گریه را نتواند روان کنداز کوهسار سختی دل، جز سحاب وعظ

در مدرس زمانه، دوموگشتی و، هماننشناختی سیاه و سفید از کتاب وعظ

واعظ، ز زهد خشک جهانی مکدر استتر کن دماغ پیر و جوان، از شراب وعظ

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به نقد و بررسی واعظان و موعظه‌های آنان می‌پردازد. شاعر به مستی جوانی و غفلت از دنیا اشاره می‌کند و می‌گوید که برای شخص غافل، کتاب وعظ همچون برگ خزان بی‌فایده است. او یادآوری می‌کند که تنها از طریق توبه و بازگشت به حقیقت، می‌توان به آگاهی رسید. شاعر همچنین به مشکلاتی که دیو نفس بر سر انسان می‌آورد، و تأثیر عتاب الهی بر انسان، اشاره می‌کند. در نهایت، او به زهد خشک واعظان و تأثیر منفی آن‌ها بر جوانان و پیران اشاره کرده و از آن‌ها می‌خواهد تا از شراب عشق و حقیقت سخن بگویند تا دل‌ها تر و تازه شوند.