شمارهٔ ۴۲۷

قافیه: ویش۹ بیت

پادشاه ملک فقرم، بهر حفظ شان خویشاز جهان بیگانگی را کرده ام دربان خویش

تا نگردد لحظه یی با خواب راحت آشنادوختم مانند سوزن چشم بر مژگان خویش

دوست دانسته است قدر نعمت دیدار خودمی شود در خانه آیینه هم مهمان خویش

ای توانگر نعمت دادن مدار از خود دریغنیستی چون پنج روزی بیشتر مهمان خویش

گر نه یی از حسرت الوان نعمت تلخکامنعمتی نبود چو نان خشک، اما نان خویش

ای که خود را دانه خوار آرزوها کرده ییدشمنی می پروری، نی تن برای جان خویش

پابپایت می نهد چو فردا مرگ بی امانمی گذاری تا به کی سر بر سر و سامان خویش؟!

آن قدر احسان که من از فیض احسان دیده امبی تکلف گشته ام شرمنده احسان خویش

دعوی پوچی که واعظ میکنی از روزگارخود جواب خویش گویی گر کنی دیوان خویش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره زندگی و احساسات شاعر نسبت به فقر و ثروت است. پادشاهی که زندگی‌اش در فقر می‌گذرد، برای حفظ شان خود از دنیا دوری می‌کند و تلاش می‌کند هر لحظه را در بیداری سپری کند. او به ارزش دیدار دوستان پی برده و دوست را به عنوان یک نعمت می‌شناسد. شاعر به ثروتمندانی که از بخشش دریغ می‌کنند هشدار می‌دهد و می‌گوید که زندگی کوتاه است. او به حسرت و آرزوها اشاره می‌کند و تاکید می‌کند که زندگی باید پر از نعمت باشد، حتی اگر آن نعمت‌ها کوچک باشند. در نهایت، شاعر به انتقاد از واعظانی می‌پردازد که نسبت به شرایط زندگی مردم بی‌خبرند و از دیوانگی و پوچی دعوی‌های خود می‌گویند.