شمارهٔ ۴۲۸
بود دنیا زنی، طول أملها زلف و گیسویشبدل رنگ بنای طاق و منظر، چشم و ابرویش
ز فرزندان بیشرم زمانه غیر این نایدکه تا آیند از پشت پدر، استند بر رویش
نبیند دیده اش روی گشایش در جهان هرگزکسی کز خوی بد دارد گره پیوسته ابرویش
در آن تا صورت احوال خود بیند بچشم دلبهر کس داده اند آیینه یی روشن ز زانویش
ز خلق زشت، خلق عالمی را خون بگریاندهر آنکو یک دو روزی آسمان خندید بر رویش
نمی تابد جهان مایی ما، اویی او رانخست از خویش واعظ گم شو و، آنگاه میجویش