شمارهٔ ۴۲

قافیه: وشمرا۶ بیت

نیست غیر از وصل آبی آتش جوش مرامرهمی جز دوست نبود زخم آغوش مرا

بر سرم سودای جانان، بسکه پا افشرده استباده پرزور نتواند برد هوش مرا

شد ز خامی در سر کار هوس عهد شبابتندی این آتش آخر ریخت سر جوش مرا

در کشاکش از نهاد سخت خویشم سر بسرنیست غیر از خویش باری چون کمان دوش مرا

بود و نابود مرا از بس به غارت برده دوستمی توان پرسید ازو حرف فراموش مرا

می چکد خون از دم تیغ زبانها خلق رانیست واعظ هیچ پند از پنبه به، گوش مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و دردهایی است که از آن ناشی می‌شود. شاعر می‌گوید که هیچ چیز جز وصل با معشوق برایش مهم نیست و تنها دوستش می‌تواند زخم‌های عاطفی‌اش را درمان کند. او به شدت تحت تأثیر احساساتش است و این عشق او را به جنون می‌کشاند. شاعر به سختی‌هایی که از درون خویش رنج می‌برد و همچنین به کم‌توجهی دیگران اشاره می‌کند. در نهایت، او به شدت تحت فشار زبان‌ها و قضاوت‌های مردم قرار دارد و هیچ واعظی نمی‌تواند به او پند و نصیحتی بدهد.