شمارهٔ ۴۱

قافیه: سمرا۵ بیت

زان لعل لب سخن شده رنگین ز بس مرادر سینه چون خراش نماید نفس مرا

صید غزال فرصتم از دست رفت، حیف!طول امل کشیده چو سگ در مرس مرا!

گمگشتگی به منزل مقصد، رهیست راستشد غول ره، بلندی بانگ جرس مرا

خوانا، خط غبار منست از بیاض موباشد کتاب موعظه آیینه بس مرا

واعظ ز پای قوت و، از دست کار رفتاز سر همان نرفت هوا و هوس مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق و دل‌تنگی‌ شاعر است. او از زیبایی لب‌های محبوبش می‌گوید که بر اثر آن، در دلش چیزی خراشیده شده و نفسش را تنگ کرده است. همچنین، او اشاره می‌کند که فرصت عشق را از دست داده و آرزوهایش به بی‌پایانی شبیه به سگ در زنجیر شده است. شاعر به گم‌شدگی‌اش در مسیر زندگی اشاره می‌کند و از مشکلات و موانع راه سخن می‌گوید. او تأکید می‌کند که نشان‌های زندگی‌اش از موهای سفید بر سرش نمایان است و این نماد موعظه‌هایی است که به او در زندگی کمک نمی‌کند. در نهایت، با وجود این‌که واعظ قوتش را از دست داده، شهوت و هوس همچنان بر دل او تسلط دارد.