شمارهٔ ۴۱۸

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اببخش۵ بیت

وقت نزاع، جان و دل از بهر غارتشناخن بهمزند ز دو ابرو اشارتش

شاید که در لباس رسد از لبش بکامپنهان شده است معنی از آن در عبارتش

گردیده خاطرم چو قدمگاه یاد اوغمها از آن کنند تلاش زیارتش

دل خانه شکسته ز بار وجود تستباشد خراب ساختن خود، عمارتش

واعظ نبود با خبر از زخم تیغ دوستمرهم چه خوب کرد که داد این بشارتش

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات عمیق خود نسبت به معشوق اشاره می‌کند و از عشق و درد ناشی از آن سخن می‌گوید. او با تصویرسازی‌های زیبا، ظرایف و پیچیدگی‌های عشق را بیان کرده و از زخم‌هایی که از محبت به دلش وارد شده، یاد می‌کند. شاعر همچنین به نشانه‌های محبت (مانند ابرو و لب) اشاره می‌کند و می‌گوید که این نشانه‌ها ممکن است معنای پنهانی داشته باشند. در نهایت، او به نقش واعظ اشاره می‌کند که از درد و زخم عشق بی‌خبر است و درمان را در بیان عشق و احساست خود می‌بیند.