شمارهٔ ۴۰۵

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: انفس۶ بیت

کاروان راه گمنامی نمیخواهد جرسدل تپیدن هرکجا باشد، نمی باید جرس

ذوق خاموشی، دل از کف دادگان دانند چیستاز زبان زآن ور نمی افتد که دل دارد جرس

در طریق عشق از بیتابی ظاهر چه سود؟از درون بر سینه خود سنگ میکوبد جرس

مانده یی از راه و، باکت نیست از آوارگیدر رهست و، روز وشب بر خویش میلرزد جرس

تن چو از نشو و نما افتد، شود بی ذوق دلناقه از رفتن چو ماند، بینوا گردد جرس

واعظ از دل تا نخیزد گفت و گو بی حاصل استرهنما زآن شد، که دائم از درون نالد جرس

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات عمیق انسانی در مسیر عشق و رنج ناشی از آن می‌پردازد. شاعر با استفاده از نماد "جرس" به نشانه تپش دل و احساسات درونی اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که نیازی به نشانه‌های بیرونی نیست و دل با هر تپش خود، سخن می‌گوید. بی‌قراری و آوارگی در عشق بخشی از این تجربه است، و شاعر به بیان نارضایتی و نبود آرامش می‌پردازد. همچنین اشاره می‌شود که صحبت از دل افراد بی‌فایده است مگر آنکه خود از درون صدای ناله و دل‌تنگی را احساس کنند. به طور کلی، شعر به تجسم وضعیت روحی انسان در مسیر عشق و جستجوی معنا می‌پردازد.