شمارهٔ ۳۹۸

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اسبز۷ بیت

گر نباشد بیش ای دل سیم و زر، با کم بسازبا سر بیدرد سرکن، با دل بیغم بساز

با چه خواهم خورد امشب، یک دو شب هم صبر کنبا چه خواهم ساخت فردا، یک دو روزی هم بساز!

با نگاه خشک، عمری ساختی از بی غمیچشم من، یک چند، هم با دیده پرنم بساز

نیست غیر از حسرت یک آه حسرت در دلمپر مکن تعجیل، با من ای نفس یک دم بساز

سازگاری، در نهاد عالم امکان کجاست؟ای دل ناساز، با من ناسازی عالم بساز

هرزه نالان بوته تیر تعرض میشوندخواهی ار بسیار گو باشی، بحرف کم بساز

واعظ این ده روز را، غم بیش ازین در کار نیستاز قبا با ژنده، از دینار با درهم بساز

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به دلش می‌گوید که اگر ثروت و زر و سیم در دسترس ندارد، بایستی با کم‌بودن و ساده‌زیستی کنار بیاید. او توصیه می‌کند که باید با درد و غم نیز بسازد و به صبر و تحمل اهمیت بدهد. شاعر حدس می‌زند که نگاه خشک به زندگی نمی‌تواند خوشی آورد و از دلش می‌خواهد به عواطف و احساسات لطیف‌تر توجه کند. حسرت در دل او جای دارد و انتظار ندارد که به سرعت همه چیز بهبود یابد. او به ناسازگاری عالم اشاره می‌کند و می‌گوید که سازگاری و هماهنگی در این دنیا دشوار است. در نهایت، واعظ را به یادآوری می‌آورد که در این ده روز، غم و اندوه نباید بیشتر از این باشد و بایستی با داشته‌های کمتر نیز زندگی را سپری کرد.