شمارهٔ ۳۷۶

قافیه: انچهکار۸ بیت

گزندگیست، چو خاری که خفت آرد بارزبان نرم، نهالی که عزت آرد بار!

ز سرخ رویی آتش، ترا شود روشنکه خوی تند چه مقدار خجلت آرد بار

بهم فشردن دست صدف، بس است دلیلکه مالداری بسیار، خست آرد بار

ز جوی آب گل آلود خوانده ام سطریکه انس بدگهر آخر کدورت آرد بار

خطی است بر ورق خشت پخته، بس روشنکه چهره گشتن با خصم خفت آرد بار

صدای دست بهم سودن صدف، اینستکه دل بمال نهادن، ندامت آرد بار!

چنانکه تکیه ببالین نرم خواب آردبجاه تکیه زدن نیز، غفلت آرد بار

ز لوح سایه بال هما بخوان واعظکه صبر مرد، سعادت آرد بار

خلاصه

هوش مصنوعی: این اشعار به بیان نکات اخلاقی و اجتماعی می‌پردازد. شاعر با استفاده از تشبیهات و استعارات مختلف به ضعف‌ها و نواقص انسانی اشاره می‌کند. گزندگی و خاری به عنوان نمادهای درد و رنج معرفی می‌شوند و زبان نرم و مهربان به عنوان نشانه‌ای از عزت و احترام مطرح می‌گردد. شاعر بر این نکته تأکید دارد که برخوردهای خشن و تند به عذاب و خجالت می‌انجامد و باید از آن پرهیز کرد. همچنین، فشردن دست دیگران به عنوان نشانه‌ای از دوستی و حسن نیت ذکر شده که می‌تواند نشان‌دهنده‌ی ثروت روحی باشد. نکته دیگری که توجه می‌شود، تأثیر منفی روابط بد و آلودگی‌های اجتماعی است که می‌تواند عواقب ناخوشایندی به‌دنبال داشته باشد. در نهایت، شاعر با اشاره به اهمیت صبر و تحمل در دستیابی به سعادت و موفقیت، به خوانندگان توصیه می‌کند که نسبت به خطاهای خود نادم باشند و از غفلت در زندگی پرهیز کنند.