شمارهٔ ۳۷۴

قافیه: ار۹ بیت

دل که باشد نشیمن غم یارغم دنیا در آن نیابد بار

سرکه از عشق سربلندی یافتنرود زیر بار منت دستار

درد، کهسار کشور عشق استدل ز غیرت پلنگ آن کهسار

نکنی روترش، ز تلخی غمز آنکه غم شربتست و، دل بیمار

دل آگاه نیست بی تب عشقشمع سوزد ز دیده بیدار

در ره او ز پا نمی افتیاگر افتد ترا بسر این کار

پای افگنده یی چه بر سر پا؟کار افتاده است، بر سر کار!

زهد خشکی بجای مانده ز توبرده آب رخت ز بس کردار

بدل آب رو کنون واعظعرق خجلتست و گریه زار

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر نشان‌دهندهٔ عمق عشق و تأثیر آن بر دل انسان است. در آن گفته شده که دل، جایگاه غم یار است و غم دنیا در آن جایی ندارد. عشق موجب سربلندی می‌شود و انسان را از بار منت دیگران رها می‌سازد. همچنین، بیانگر این است که درد و غم دل، به نوعی خاص از عشق مرتبط هستند و غم می‌تواند شربتی برای دل بیمار باشد. شاعر به زهد و عمل‌کردهای خشک اجتماعی اشاره می‌کند و به جای آن، به عشق و احساسات انسانی اهمیت می‌دهد. در نهایت، او از واعظ می‌خواهد که به جای خشکی، به احوالات دل و عشق بپردازد.