شمارهٔ ۳۳۷

قافیه: یشرود۷ بیت

بر ما سخن سرد عزیزان نه گران بودکان بر دل ما، چون نفس شیشه گران بود

دشنام به جان منت، ازین منفعلم منکآزار منش، باعث تصدیع زبان بود

دیگر نتواند بلب آورد فغانمیاد خوش آن روز، که درد تو جوان بود

از عمر چه دیدیم، بجز فوت جوانیزیبا گل این باغ، همین رنگ خزان بود

ز آن عمر رسانید مرا زود به پیریکاین ابلق سرکش ز نفس گرم عنان بود

از گلشن ایام، ز دم سردی پیریدر دست ز آیینه مرا برگ خزان بود

واعظ نه عبث جان به بها داد سخن راهر معنی آن جوهری ارزنده به جان بود

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و تلخی از گذر زمان و پیری اشاره دارد. شاعر دربارهٔ سخنان عزیزانش صحبت می‌کند که برای او گران‌بها هستند، اما در دلش سنگینی احساسات را می‌زند. او از دشنام‌ها و آزارهایی که به جانش رسیده سخن می‌گوید و به یاد روزهای خوش جوانی اشاره می‌کند که دیگر قابل بازگشت نیستند. شاعر از عمر کوتاه و از دست رفتن جوانی و زیبایی زندگی می‌نالد و به پیری زودرسش اشاره می‌کند. در نهایت، او به ارزش واقعی زندگی و معناهایی که برایش قابل اهمیت هستند می‌پردازد و به این نتیجه می‌رسد که باید به جان خود بها دهد.