شمارهٔ ۳۱۳

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ابکند۵ بیت

یاران ز خودستایی، پیوسته در خروشندجنس هنر ندارد، زان روی خود فروشند

گیتی دهان افعی است، خلق زمانه دندانبر جان خلق نیشند، در کام خویش نوشند

افسرده آتش مهر، کانون سینه ها رایاران عجب نباشد با یکدگر نجوشند

زین دوستان عجب نیست، گویند اگر بد ماهستند بس تنک، زان عیب کس نپوشند!

هر سوز حرف دنیا، از بسکه قیل و قالستاز حرف حق، چو واعظ، گویندگان خموشند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به نقد خودستایی و ریاکاری اجتماعی می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره دارد که دوستان و یاران فقط در حال ستایش خود هستند و نمی‌توانند به عمق هنر و خلاقیت برسند. او دنیای بیرونی را به افعی‌ای تشبیه می‌کند که زمانه به آن دندان می‌زند و مردم را آزار می‌دهد. همچنین، او از سردی و افسردگی احساسات واقعی در بین دوستان صحبت می‌کند و می‌گوید که وقتی از آن‌ها برای نیش زدن به دیگران صحبت می‌شود، تعجبی ندارد. در نهایت، شاعر می‌گوید که حرف‌های حق و واقعی کمتر شنیده می‌شود و کسانی که حقیقت را می‌گویند، خاموش‌اند.