شمارهٔ ۳۱۲

قافیه: وشند۹ بیت

فرداست اینکه زمره شاهنشهان کشندحسرت برآن گروه که حسرت بنان کشند

کرمان آب گنده استاده زرنداین زاهدان که دست به آب روان کشند

خلق زمانه‌اند پی دستبرد همدست آن کسان بُرند که پا ز میان کشند

درویش، قدر کشور امن و امان بدانشاهان سپاه هر طرف از بهر آن کشند

گردن بنه به فقر، که گردنکشان به حشرگردن به ناز و نعمت این مفلسان کشند

ظالم ستم به خویش کند، زآنکه اهل زورزوری کنند چون به کمان، از کمان کشند

لب بسته‌ایم بس که چو بادام، در جنونطفلان بهسنگ هم، عجب از ما زبان کشند!

گردد مگر ضرور که مردان حق به خشمتیغ از نگاه کج به رخ دشمنان کشند

واعظ چو خوش کناره گرفتی ز مال و جاهبنگر ترا مباد دگر در میان کشند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره وضعیت و مشکلات اجتماعی و سیاسی است. شاعر به نقد جامعه و بی‌عدالتی‌های آن می‌پردازد و از حسرت افرادی می‌گوید که آرزو دارند به دستاوردهای بیشتری برسند. او به زاهدانی اشاره می‌کند که متعهد به اصول خود هستند و در عین حال از ظلم و ستمی که بر مردم می‌رود، گلایه دارد. همچنین به خطراتی که در نتیجه قدرت‌طلبی و زراندوزی برای فقرا به وجود می‌آید اشاره می‌کند. شاعر بر اهمیت ایستادگی و نداشتن ترس در برابر ظالمان تأکید می‌کند و به واعظان و ریاکاران نیز نصیحت می‌کند که از دنیای فانی و جاه و مال دوری کنند. در نهایت، او از حاکمان می‌خواهد که به عدالت و امنیت کشور توجه کنند.