شمارهٔ ۳۰۳

قافیه: ند۶ بیت

آنانکه از شراب تو مدهوش گشته انداز یاد خویش جمله فراموش گشته اند

از تیر حادثات نترسند آن کسانکز دلق پاره پاره، زره پوش گشته اند

از پشت خم برای بغل گیری اجلپیران ز پای تا به سر آغوش گشته اند

مستان حق ز باده اندیشه جهانهشیار گشته اند که بیهوش گشته اند

آنان زیاد دوست توانند دم زدنکز خاطر زمانه فراموش گشته اند

واعظ نشاط بندگی حق ز کس مجویدلها بمرگ خویش سیه پوش گشته اند

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعری است که به حالت مدهوشی و عشق به خداوند اشاره دارد. شاعر می‌گوید افرادی که تحت تأثیر شراب عشق الهی قرار گرفته‌اند، تمام دغدغه‌ها و یادهای دنیوی را فراموش کرده‌اند. این افراد از مشکلات و حوادث نمی‌ترسند و زره‌ای از ایمان بر تن دارند که آن‌ها را در برابر سختی‌ها محافظت می‌کند. همچنین، پیران نیز با آغوشی باز در انتظار اجل هستند. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که افرادی که از باده عشق حق مست شده‌اند، به هشیاری واقعی دست یافته‌اند و حالتی از شادی و نشاط را تجربه می‌کنند که دیگر به غم و اندوه زندگی توجهی ندارند. واعظان نیز به سراغ افرادی که عشق و بندگی واقعی را درک کرده‌اند، نروند، چرا که دل‌ها در حال پوشیدن جامه‌ای سیاه از مرگ خویش هستند.