شمارهٔ ۳۰۲

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: وشگشتهاند۵ بیت

یار در نکته سرایی نه ز کس میماندحرف در شهد لب او چو مگس میماند

گیردش آینه چهره ز نظاره غباردر رخ او نگه ما به نفس میماند

روی خود بسکه خراشیدم از دست غمشخانه آیینه من، به قفس میماند

نیست روزی که کدورت بدل ما نرسدصبح بر آینه ما به نفس میماند

نیست غیر از سر زانو شب و روزش بالینسر شوریده واعظ به جرس میماند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر توصیف احساسات عمیق و درد دل شاعر نسبت به یاری خاص است. شاعر به زیبایی و جذابیت آن یار اشاره می‌کند و می‌گوید که کلام او به مانند شهدی شیرین است که همه را به خود جذب می‌کند. او همچنین به غبار ناشی از فاصله و سردرگمی اشاره می‌کند که به روی چهره‌اش نشسته و نشان‌دهنده حسرت و دلتنگی اوست. شاعر از آسیب‌های عاطفی که از عشق خود دیده، سخن می‌گوید و به این نکته پرداخته که روزها بر او تلخ می‌گذرد و کدورت‌ها در دلش باقی می‌ماند. در نهایت، او به حال پریشان خود و دردمندی‌اش اشاره می‌کند که همواره در کنار همه این احساسات، تنهایی و فقدان را نیز حس می‌کند.