شمارهٔ ۳

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: ا۵ بیت

تا زنده است دل، نیست لذت پذیر دنیاکی میشود نمک سود، ماهی ز شور دریا؟!

چون سایه، چند افتی در پای قصر و ایوان؟بردار دست از شهر، بگذار سر بصحرا

با سوز عشق باشد، روشن طریق مقصدآتش بلد نخواهد هرگز براه بالا

با کوچکان بیامیز تا روشناس گردیگرچه جلی بود خط، بی نقطه نیست خوانا

ای نوجوان مکش سر، از پندهای واعظاز اره زخمها خورد، تا شد نهال رعنا

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان نکاتی درباره زندگی و عشق می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره دارد که تا زمانی که دل زنده است، نمی‌توان از لذت‌های دنیا بهره‌مند شد. او همچنین به تشبیهاتی درباره دریا و ماهی و سایه‌های قصر و ایوان می‌پردازد و پیشنهاد می‌کند که برای جست‌وجوی حقیقت و مقصد، باید از زندگی شهری فاصله گرفت و به دشت‌ها رفت. عشق را به عنوان نوری برای روشن کردن مسیر زندگی می‌شناسد و تأکید می‌کند که باید با دیگران، به ویژه کوچکان، ارتباط برقرار کرد تا شناخت بیشتری به دست آید. در نهایت، شاعر به نوجوانان توصیه می‌کند که از پندهای اخلاقی فاصله نگیرند و همچنان در برابر مشکلات و زخم‌ها ایستادگی کنند تا مانند درختی سرسبز و تنومند رشد کنند.