شمارهٔ ۲۷۱

قافیه: رلرزد۸ بیت

مرا ذکر تو با این کهنگی‌ها تازه می‌سازدز هم پاشیده اوراق مرا شیرازه می‌سازد

ره سرگشتگی دیگر آید پیش، عاشق راچو تار وقت و ساعت، تا نفس را تازه می‌سازد

عمارت‌های ابنای زمان مهمان چه می‌داند؟که اول خواجه قفل و، آنگهی دروازه می‌سازد

ز کار زاهد ناقص عمل، یک شعبه این باشدکه هر گوشه مقامی از پی آوازه می‌سازد

دمی از دست رد عیب‌جویان، کهنه می‌گرددفقیر بی‌نوایی گر قبایی تازه می‌سازد

بود وقت جدایی از نفس این جسم را دیگرکجا این نسخه پوسیده با شیرازه می‌سازد؟

جوانی می‌خرامد، می‌رود از ما به آیینیکه ما را کهنه، داغ خویشتن را تازه می‌سازد

چنین دلکش از آن رو گشته معنی‌های رنگینشکه فکر واعظ از خون جگرشان غازه می‌سازد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تأمل در موضوع عشق و زندگی می‌پردازد. شاعر با اشاره به یاد و ذکر معشوق، حس تازگی و زندگی را در خود زنده می‌کند و متوجه می‌شود که چگونه این عشق می‌تواند اوراق مندرس و کهنه‌ی زندگی را دوباره به هم پیوند دهد. او به ناتوانی زاهدان و افرادی که به دنبال شهرت هستند می‌پردازد و خاطرنشان می‌کند که زیبا بودن زندگی در سادگی و نواختن روح از بند تعصب و نقدهای دیگران است. جدایی از نفس و جسم را به‌عنوان یک تحول و تجربه معنوی می‌بیند و به جوانی که به سمت آینده می‌رود، اشاره می‌کند. درنهایت، به دلکش بودن زندگی و عمق معانی آن، مخصوصاً از نگاه وعاظ و روحانیون، توجه می‌کند و تأکید می‌نماید که این زیبایی از دل‌درد و احساسات عمیق آن‌ها ناشی می‌شود.