شمارهٔ ۲۶۹

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: ورمیسازد۶ بیت

میرود فکر جهانم، که ز کار اندازدمگر این بار ز دوشم غم یار اندازد

دل که بی عشق شد، از رحمت حق دور شودمرده را موجه دریا، بکنار اندازد

نتوانم نفسی زنده بمانم بی اواگر آن شعله بدورم چو شرار اندازد

کار خورشید جهانتاب کند با شبنمبر سر آن سایه که نخل قد یار اندازد

نیست آسایش تن، در سفر رفتن دلعشق را قافله یی نیست که بار اندازد

دل سیه مست جوانی شده واعظ، شایدصبح پیریش ازین می بخمار اندازد!

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تأملات عمیقی درباره عشق و غم می‌پردازد. او احساس می‌کند که فکر و جهانش تحت تأثیر غم یار است و اگر بی عشق باشد، از رحمت الهی دور می‌شود. شاعر بیان می‌کند که نمی‌تواند بدون معشوق زنده بماند و حتی وجود عشق را به شعله‌ای تشبیه می‌کند که دورش کرده است. همچنین او اشاره می‌کند که سفری در عشق وجود ندارد و آسایش را نمی‌توان در جدایی و سفر یافت. در پایان، شاعر به جوانی و پیری اشاره می‌کند و می‌گوید که ممکن است روزی پیری از جوانی مستی بخواهد.