شمارهٔ ۲۵۵

قافیه: ارکرد۶ بیت

نتوانست ز بس ضعف بدندان جا کردگره لقمه ام از شیشه روزی وا کرد

فیض گمنامیم این بس که ز خلوتگه فقرشغل دنیا نتوانست مرا پیدا کرد

سایه بال هما بود بلای سیهیکز سرم پرتو خورشید سعادت واکرد

نیست شرمندگی دست تهی کم، چه عجببید مجنون نتواند سر اگر بالا کرد؟

مگر از دست دل زار من آید با اوآنچه در عالم یاری غم او با ما کرد

واعظ این فیض سخن نیست جز از همت عشقدم ما را نمک شور جنون گیرا کرد

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعری از شاعری بزرگ است و در آن به موضوعاتی مانند فقر، عشق و درد و رنجهای روحی پرداخته می‌شود. شاعر به تصویر ضعف و ناتوانی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که فقر او مانع از پیشرفت و شغل مناسبش شده است. او از سایه ی مصیبت‌ها سخن می‌گوید و بر این نکته تأکید دارد که حتی با دست تهی نیز نباید شرمسار بود. در نهایت، شاعر به عشق و تأثیر آن بر زندگی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق به او نیرویی می‌بخشد که با وجود مشکل‌ها و غم‌ها، همچنان مبارزه می‌کند.