شمارهٔ ۲۵۳

قافیه: نگمیگذرد۱۰ بیت

بی غم عالم، دمی بر اهل دولت نگذردنیست غم، گر هر دمی از ما به عشرت نگذرد

بسکه خاک کلبه من، تشنه مهمان بودسیل ازین ویرانه، بی قصد اقامت نگذرد

تندخو را صرفه نبود کاوش افتادگانتند باد از خاک، هرگز بی کدورت نگذرد

بکری این وقت و ساعتهای مینا کار چند؟جهد کن این وقت و ساعتها به غفلت نگذرد

چشم آن دارم، که بخشندم به آب روی توزودباش ای گریه، پا بردار، فرصت نگذرد

میتوانی عذرخواهم گشت فردا پیش حقشاید از روی تو، ای رنگ خجالت نگذرد؟

سربسر در معصیت بگذشت، این عمر عزیزیک دو روزی مانده از بهر ندامت، نگذرد؟

بسکه یاران راست در دلها ز یکدیگر غبارصحبتی امرو هرگز بی کدورت نگذرد

کی بود پاکیزگی دروی ز چرک احتیاجاز سرایی کاب باریک قناعت نگذرد

زندگی واعظ سراسر پیش عاقل یک دمستحاضر دم باش، کان یکدم به غفلت نگذرد!

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان اهمیت استفاده از لحظات زندگی و عدم غفلت از آن‌ها می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که زندگی هر لحظه می‌تواند فرصتی برای شادمانی و دوری از غم باشد، و از آنجا که زمان محدود است، باید از هر دم بهره برد. همچنین، به یادآوری عواقب گناه و ضرورت توبه در زمان باقی‌مانده از زندگی است. به طور کلی، شاعر تأکید می‌کند که نباید فرصت‌ها را سوزاند و باید به روابط انسانی و دوستی‌ها توجه کرد، زیرا گذشت زمان به سرعت می‌گذرد و نمی‌توان آن را دوباره به دست آورد.