شمارهٔ ۲۲۵

قافیه: انسرخ۸ بیت

نه من نمیروم آن شوخ را ببر گستاخکه هم نمیرود از من باو خبر گستاخ

کجا ز حال دلم با خبر شود شوخیکه ناله ام نکند در دلش اثر گستاخ

ز سجده در او سرفراز تا شده استنمیزنم ز غمش دست خود بسر گستاخ

از آن زمان که قدمگاه خاک درگه اوستسرشک پا نگذارد بچشم تر گستاخ

بخاطری که تویی، چون بخویش باز آید؟به پیش یاد تو دل نیست این قدر گستاخ

ز جعد زلف تو هر تار موی در تابی استز شرم اینکه گذشت از بر کمر گستاخ

شده است از غم او تا فضای هستی پرز سنگ پا نگذارد برون شرر گستاخ

نه آنچنان دل واعظ دلیر و بی ادب استکه باغم تو کند دست در کمر گستاخ؟

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان احساسات عمیق خود نسبت به محبوب می‌پردازد. او می‌گوید که هرچند او (محبوب) نمی‌رود و در حالی که ناله‌های او در دل محبوب اثری نمی‌گذارد، اما او نمی‌تواند از عشق و غمش دور شود. شاعر به عظمت محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که از سجده در برابر او سرافراز شده است و نمی‌تواند از غمش دوری کند. همچنین، او به زیبایی محبوب و تأثیری که بر دل دارد پرداخته و به این نکته اشاره می‌کند که عشق او نه تنها آرامش او را بر هم می‌زند بلکه فضایی از غم را در هستی ایجاد کرده است. در نهایت، شاعر به این مهم اشاره می‌کند که دل شاعر، همچون واعظی بی‌پروا، نمی‌تواند با درد و غم محبوب دست و پنجه نرم کند.