شمارهٔ ۲۲۱

قافیه: ارهیچ۷ بیت

چندین بزینت بدن ای خودنما مپیچبر خویشتن ز فکر قبا چون قبا مپیچ

ما در تلاش خلعت عریانی از خودیمای فکر جامه، این همه بر دست و پا مپیچ

گلدسته بند خاطر ما زلف او بس استای رشته حیات، تو خود را به ما مپیچ

ما را به درد ما بگذار، ای طبیب عقلبا جان نازپرور ما، ای دوا مپیچ

مرگت گلاب روح کشد از گل بدنبر خویشتن چو غنچه ز بیم فنا مپیچ

منزل طلب کنی، بقدر ده عنان خویشخواهی که سر بجای بود، از قضا مپیچ

واعظ برای رزق مقدر، به خویشتنبا اشک و ناله این همه چون آسیا مپیچ

خلاصه

هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به زیبایی و خودآرایی می‌پردازد و به مخاطب توصیه می‌کند که از خودنمایی فراتر برود و از تعلقات مادی و ظاهری دوری کند. او به دنبال حقیقتی عمیق‌تر است و می‌خواهد از قید و بندهای فکری رها شود. همچنین به مفاهیم مرگ و فنا اشاره می‌کند و بر اهمیت زندگی واقعی و عدم نگرانی درباره مرگ تأکید می‌ورزد. شاعر به طبیب عقل و زحمات آن اشاره دارد و نهایتاً به نکته‌ای می‌رسد که انسان‌ها باید روح خود را حفظ کنند و نگران رزق و روزی خود نباشند. کل پیام اشعار، دعوت به تفکر عمیق و رهایی از ظواهر و تعهدات دنیوی است.