شمارهٔ ۱۷۹
دو رنگی، شیوه اهل زمانه استدر آیین دویی، هر کس یگانه است
بهم چون بافت مهمان همچو زنجیرنه مهمانخانه، آن زنجیر خانه است
بر بیداربختان حرف دنیاسراسر خواب غفلت را فسانه است
براه دین برای توسن نفسرگ غیرت تو را، چون تازیانه است
غرور آرد، چو نعمت گشت افزونکه سرکش خوشه از بالای دانه است
کلام عشق واعظ، از زبان نیستکه این حرف آتش دل را زبانه است