شمارهٔ ۱۶۹

قافیه: ستهاست۶ بیت

چون دو ابروی سیاهت که به هم پیوسته استبی‌تو شب‌های درازم همه بر هم بسته است

میدود دل پی طفلی، که ز شوخی سخنشتا رسیده است بخاطر، ز زبانم جسته است

اشک شمعم، که برآن شعله خو تابم نیستمیروم دور شوم، پای گریزم بسته است

آنچنان رفته زما بیخبر این عمر عزیزکه غباری هم از او بردل ما ننشسته است

چون در خانه آیینه بود درگه خلقمینماید بنظر باز، ولیکن بسته است

مرغ جان در قفس جسم اسیر است، ولیشکر واعظ که دل از دام علایق رسته است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و فراق از معشوق می‌پردازد. او با توصیف ابروهای معشوقش، احساس‌اش را نسبت به شب‌های طولانی و بی‌تابی‌اش بیان می‌کند. دل او به یاد معشوق می‌تپد و احساس می‌کند که در زندگی‌اش، بی‌خبری و دوری از معشوق باعث غم و ناامیدی شده است. شاعر اشاره دارد که گرچه ظاهر دنیا همچنان به حالت طبیعی است، اما احساس او درونش بسته و اسیر است. با وجود تمامی این مشکلات، شاعر از واعظ تشکر می‌کند که دلش از تعلقات دنیوی رها شده است. به طور کلی، این شعر بیانگر درد فراق، عشق و رهایی روح از بندهای مادی است.