شمارهٔ ۱۷۰

قافیه: نگگرفتهاست۵ بیت

خود هیچ و، نقاب از خط شبرنگ گرفته استبرما شکرین لعل تو، پر تنگ گرفته است

ترسم ندهد حصه به اعضای دگر هیچدل، درد تو را سخت ببر تنگ گرفته است

باشد غرضش دل، که ز ابرو مژگانستپیوسته کمانی بسر چنگ گرفته است

آن حسن غنی طبع، که من دیدم از آن شوخ!از باده چسان که مأوی بته سنگ گرفته است

دارد بزبان پند و، بدل بند علایقواعظ ز جهان گوشه از این ننگ گرفته است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و زیبایی می‌پردازد. شاعر از نقاب‌های ساختگی و درد دل خود سخن می‌گوید و به زیبایی معشوق اشاره می‌کند که همچون جواهری در دل او جا دارد. او نگران است که عشقش تنها به او تعلق داشته باشد و دلش از این عشق اشباع شده باشد. همچنین، زیبایی معشوق به قدری قوی است که وادار به شناخت عمیق‌تری از وجودش می‌شود. شاعر به دوگانگی عشق و عذاب آن اشاره می‌کند و همچنین از واعظانی که در مورد دنیا پند می‌دهند و از آن فرار می‌کنند، انتقاد می‌کند. در کل، شعر نمایانگر احساسات عمیق و پیچیده عشق و زیبایی است.