شمارهٔ ۱۵
ریش سازد ز نزاکت گل رخسار تراگر خلد خار به پا طالب دیدار ترا
فرصت چشم گشودن به نگاهی ندهدکس چو حیرت نکشد غیرت رخسار ترا
مگذر از خاک من ای شوخ که نتوان دیدندر کف جلوه گری دامن رفتار ترا
تا ببالی بخود از خوبی خود در کار استدامن آینه یی آتش رخسار ترا
گر چو خورشید رسد بر فلکم سر ندهمبدو صد بال هما سایه دیوار ترا
واعظ ما نه ز خود این همه شیرین سخن استدیده دلچسبی شیرینی گفتار ترا