شمارهٔ ۱۶

قافیه: شترا۷ بیت

نتوان به پند کرد نکو بدسرشت راصیقل گری نمیکند آیینه خشت را

مال جهان جهنم نقدیست ای فقیربشناس قدر مفلسی چون بهشت را

باشد به تیره روزی خویشم امیدهاابر سیاه سرمه بود چشم کشت را

از حسن خلق دیو شود در نظر پریبرقع بود گشاد جبین روی زشت را

خواهی رسی بمنزل نیکان مباش بدلایق گل بهشت بود هم بهشت را

تا چند در لباس کنی دعوی صلاحخواهی بجامه کعبه نمایی کنشت را

واعظ چو خط مپیچ سر از خامه قضانتوان ز سرنوشت دگر سرنوشت را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان نکاتی دربارهٔ انسان‌های بدسرشت و نیکو می‌پردازد. شاعر می‌گوید که نصیحت به آدم‌های بدسرشت بیفایده است و همچون صیقل زدن آینه‌ای از خشت است. او به فقیران یادآوری می‌کند که مال دنیا هیچ ارزشی ندارد و باید به جای آن قدر مفلسی را شناخت. امید شاعر به دورانی روشن در میان روزهای تیره است و او ارزش حسن خلق را بیان می‌کند که می‌تواند حتی دیو را زیبا جلوه دهد. شاعر می‌گوید برای رسیدن به منزل نیکان، نباید بد کرد و کسی که در لباس خوب رفتار کند، توانایی نشان دادن خود را نخواهد داشت. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که سرنوشت هر کسی از پیش تعیین شده است و تلاش برای تغییر آن، ثمری نخواهد داشت.