شمارهٔ ۱۴۷
خانه بردوشیم ما، کنج وطن کی جای ماست؟رزق ما سرگشتگان چون گردباد از پای ماست
باغ زندانست، تا چون غنچه در بند خودیمهر کجا بیرون رویم از خویشتن، صحرای ماست
رنگ خجلت بر رخ ما ز انفعال سائلانلاله یی از کوهسار همت والای ماست
از می نظاره صنع است ما را سرخوشیسبزه یی هرجا که سر زد گردن مینای ماست
قطعه بگسستن از مخلوق، نظم واعظ استعرضه بی مدعایی پیش خلق، انشای ماست