شمارهٔ ۱۳۴

قافیه: شاست۷ بیت

باز امشب ناوک آن غمزه بر ما پرکش استدر لب لعلش، تکلم چون نمک در آتش است

نیست ناخوش، هرچه آید از خوش و ناخوش ز دوستخوش نبودن با خوش و ناخوش، ز مردان ناخوش است

غیر دم سردی نمی بینم ز ابنای زمانگر کسی دارد زبان گرم امروز، آتش است

یک نگاه عجز بر دشمن، به است از صد کمندیک دل پر آه در پهلو، به از صد ترکش است

دوستی خالص چو باشد، نیست باک از خشم و جنگهرگز از آتش نگردد کم طلا، چون بی غش است

نیست در ساغر عبث بی تابی موج شرابنعل می از شوق یاقوت لبش در آتش است

میشود معلوم واعظ ز آمد و رفت نفساین که با ما زندگی پیوسته در کش واکش است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی‌های عشق و دوست‌داشتن اشاره دارد. شاعر از غمزه و زیبایی معشوق سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که هر اتفاقی که از طرف دوست می‌افتد، چه خوشایند و چه ناخوشایند، ارزشمند است. او به سردی روابط در زمانهٔ کنونی اشاره می‌کند و می‌گوید اگر کسی امروز زبان گرم و محبت‌آمیزی داشته باشد، مانند شعلهٔ آتش است. نکته دیگر این است که دوستی خالص از خشم و جنگ نمی‌هراسد و در نهایت، آرمش و ناپایداری زندگی و وجود انسان‌ها را نشان می‌دهد. شاعر به تأمل در عمق روابط انسانی و احساسات می‌پردازد و می‌بیند که حتی در بحران‌ها و تنش‌ها نیز می‌توان ارزش عشق و دوستی را درک کرد.