شمارهٔ ۱۳۳

قافیه: ادهبساست۵ بیت

دگر بجای رخ ساده، لوح ساده بس استز خجلتت، بکف آیینه جام باده بس است

کمان جور، بآذار خلق زه بستنکنون گذشته، خدنگ قدت کباده بس است

بدعوی سخن و دلبستگی بجهانلب گشاده چه حاجت؟ درگشاده بس است

گذاشتن ز هوس، عمر خویش بر سر مالکشیدن این همه نقصان پی زیاده بس است

قدم برون منه از راه راستی واعظکه این ترا به دیار نجات، جاده بس است

خلاصه

هوش مصنوعی: این ابیات شعر به بیان انتقادات و نکات اخلاقی می‌پردازند. شاعر به سادگی و دوری از ظاهرسازی تأکید می‌کند و می‌گوید که برای خجلت‌زدگی، نگاه به آینه و نوشیدن شراب (نماد شادی و آزادی) کافی است. او همچنین می‌گوید که زیبایی‌های ظاهری و کمان ابرو و جاذبه‌های فریبنده، دیگر برایش جذابیت ندارند. شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که سخن گفتن بیهوده و وابستگی به دنیا هیچ نیازی به بیان ندارد. همچنین، او به خطرات ناشی از ولع و جستجوی بیهوده ثروت اشاره می‌کند و می‌گوید که تحمل نقص و کاستی در زندگی به خاطر زیاده‌طلبی کافی است. در نهایت، او از واعظان می‌خواهد که از راه راست منحرف نشوند، زیرا این راه به نجات و رستگاری منتهی می‌شود. به طور کلی، پیام شعر دعوت به سادگی و راستی و دوری از ظواهر دنیاست.