شمارهٔ ۱۰۶

قافیه: انغریب۶ بیت

در عهد ماست بسکه دل شادمان غریباز گل تبسم است درین گلستان غریب

هر سو دود، نبیند یک طبع آشناکافر مباد همچو سخن در جهان غریب

یک تن نیافتیم که فهمد زبان ماهم شهری اند مردم و، ما در میان غریب

بر لوح خاک گشته بخط غبار ثبتنبود علو تیر ز افتادگان غریب

دنیای کج روش، نبود جای راستانپیوستن خدنگ، بود بر کمان غریب

واعظ بگوش مردم دنیاست وعظ توچون در دیار کفر، صدای اذان غریب

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر با بیان احساس غریبی و تنهایی سراینده در دنیای اطرافش آغاز می‌شود. او توضیح می‌دهد که دلش شاد و در عین حال غریب است، و به نوعی هیچ‌کس را نمی‌یابد که او را درک کند. شاعر به بیان فاصله‌ای که میان او و دیگران وجود دارد، می‌پردازد و به این نکته اشاره می‌کند که افرادی که او را احاطه کرده‌اند، همشهری هستند ولی او خود را در میان آنها غریب می‌یابد. در نهایت، او به ناهمواری‌های دنیا و دشواری‌هایی که برای راستگویی وجود دارد، اشاره می‌کند و از واعظان یا کسانی که در مورد دین سخن می‌گویند انتقاد می‌کند و بیان می‌کند که صدای آنها در چنین فضایی ناشنیده می‌ماند.