شمارهٔ ۲۳ - خجسته کتاب

۹ بیت

هزار شکر که شد ختم این خجسته کتاببه عون خالق و جبار و قادر قهار

اگر چه شیوهٔ من نظم و مدح و مرثیه بودمرا به نظم غزل کرد دوستی ناچار

به غیر مدح رسول و ائمه و اطهارز شعرهای دگر می کنم من استغفار

بزرگوار خدایا تو خویش شاهد باشکه م به معصیت خویش می کنم اقرار

گناه های من از کوه هاست سنگین تربه نزد عفو تو خود ذره ای ست بی مقدار

اگر چه غرق گناهم و لیک می دانمکه بر تمام گناهان من تویی غفار

مرا که «ترکی» خوار و ذلیل و مسکینمبزرگوار خدایا! به خویش وامگذار

اگر چه مجرمم و، شرمسار و، نامه سیاهتو بگذر از سر جرمم به حق هشت و چهار

علی و یازده فرزند او شفیع منندوگرنه وای بر احوال من، به روز شمار

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر از ختم یک کتاب خجسته خوشحالی می‌کند و از خداوند که قهار و قادر است، مدد می‌طلبد. او با وجود اینکه شیوه‌ی شعرش مدح و مرثیه است، به دلیل دوستی ناچار به سرودن غزل پرداخته است. شاعر از شعرهای غیرمدح استغفار می‌کند و به گناهان سنگین خود اعتراف دارد. او خدا را شاهد می‌گیرد و می‌داند که گناهانش در برابر عفو الهی کوچک و ناچیزند. با وجود احساس خوار و ذلیل بودن، از خداوند می‌خواهد که او را به حال خود نگذارد. شاعر به شفاعت امام علی و یازده فرزندش اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر آن‌ها نباشند، سرنوشتش در روز حساب بد خواهد بود.