شمارهٔ ۲۴ - نخل غفلت
ای که مستی ز بادهٔ دولتتا نمیری کجا شوی هشیار
سفری پیش داری ای غافل!راه دور است توشه ای بردار
چشم از این قصر زر نگار بپوشدست از این رخش راهوار بدار
نخل غفلت ز بیخ و بن برکنتخم خیری برای خویش به کار
دل بیچاره ای بدست آورتا که گردی ز عمر برخوردار