شمارهٔ ۱۷ - محراب دعا

۷ بیت

آفتاب از شرم رویش رخ کند پنهان به ابرماه من از چهرهٔ خود گر براندازد نقاب

چون گذارد بر زمین پا سرو سیم اندام منهر که بیند گویدش یا لیتنی کنت تراب

ابروی دلدار من مانا که محراب دعاستهر دعا کانجا شود بی شبه گردد مستجاب

دیدمش خون می چکد از چهرهٔ همچون گلشاین سخن شد راست کز گل می شود حاصل گلاب

هر چه من با او کنم او نیز با من می کندمن به او عجز و نیاز و او به من خشم و عتاب

دیدمش در جامهٔ نیلی به سر مشکین کلاهگفتم این روزی ست کز مغرب برآید آفتاب

سرخی سرپنجه اش «ترکی» نه از رنگ حناستپنجه اش دارد ز خون عاشقان دایم خضاب

خلاصه

هوش مصنوعی: شعر درباره زیبایی و جذابیت محبوبی است که به آن اشاره می‌کند. آفتاب و ماه به خاطر وجود او شرمنده و پنهان می‌شوند. او شبیه سروی است که بر زمین پا می‌گذارد و هر که او را ببیند آرزو می‌کند که ای کاش خاک او می‌بود. ابروی محبوب به مانند محرابی برای دعاست که دعاها به آن‌جا مستجاب می‌شود. شاعر از چهره محبوبش یاد می‌کند که خون می‌چکد و این نشان از شکوه او دارد. رابطه شاعر با محبوبش متقابل است؛ او عجز و نیاز دارد و محبوب خشم و نگاه تند. در نهایت، محبوب با لباس نیلی و کلاهی سیاه دیده می‌شود و این روز را روزی می‌داند که آفتاب از مغرب طلوع خواهد کرد و سرخی دست او به خون عاشقان شبیه است.