شمارهٔ ۱۱ - بادهٔ ناب
تا کی ای بخت خفتهٔ «ترکی»!بر نخیزی زخواب قیلوله
خیز از جا که این بیابان راستغول در راه و راه بیغوله
خیز و جامی بزن، زبادهٔ ناببا پری پیکران شنگوله
گه یکی را ببوس چهره چو ماهگه یکی راببوی مرغوله
گاه بشنو زمطربان عراقلحن ترک و حجاز و زنگوله