شمارهٔ ۱۰ - ماه یا که خورشید

۸ بیت

ای به رخسارهٔ تو زلف سیاهچون غرابی به شاخ گل آونگ

روی تو ماه یا که خورشید استموی تو سنبل است یا شبرنگ

خال بر عارض تو جا کردههمچو هندو، میان شهر فرنگ

بی توام باشد این جهان فراخدر نظر همچو چشم سوزن تنگ

شهدسان، نوشمش به جای شرابگر بریزی به ساغرم تو شرنگ

ما به صلحیم دائما با توتو به مایی مدام بر سر جنگ

هر چه نزدیکتر شوم با توتو گریزی زمن به صد فرسنگ

من زکوی تو پاکشم هیهاتبه سرم گر زچرخ بارد سنگ

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و تأثیر معنوی محبوب می‌پردازد. شاعر موهای سیاه محبوب را به زلفی شگفت‌انگیز تشبیه می‌کند که مانند غرابی بر درختی آویزان است. او همچنین از زیبایی چهره محبوب و دقت در جزئیات آن، مانند خال بر صورتش، سخن می‌گوید. شاعر به احساس تنهایی و تنگی دنیایش بدون محبوب اشاره می‌کند و تصریح می‌کند که حتی در حضور محبوب، جنگی دائمی در دل او وجود دارد. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که گرچه خواهان نزدیکی به محبوب است، اما محبوب همواره از او دوری می‌جسته و او را رنج می‌دهد.