شمارهٔ ۶ - حدیث غربت
خوش آن که درد دل خویش با صبا گویمحدیث عشق، بر آن یار آشنا گویم
غمی که گشته نهان از زمانه دردل منبر آن سرم که به صد شور بر ملا گویم
به هر کجا که بود مجلس عزای رضاز دیده خون بفشانم رضا رضا گویم
رضا ، به شهر خراسان غریب وتنها ماندحدیث غربت او را به صد نوا گویم
ز غم زنم به دل وجان شیعیان آتشاگر ز غربت مظلوم کربلا گویم
ز پیکرش بسرایم سخن که شد پامالو یا ز راس منیرش که شد جدا گویم
غم یتیمی طفلش سکینه برشمرمو یا ز زینب و کلثوم بی نوا گویم
جدا جدا دل اهل عزا بسوزانماگر مصائب او را جدا جدا گویم
رسیده کار به جایی که رو کنم به نجفغریبی پسرش را به مرتضی گویم
ز تشنه کامی اورو کنم به سوی بقیعبرای فاطمه با چشم پر بکا گویم
توجهی به مدینه کنم به چشم پرآببه خون طپیدن او را به مصطفی گویم
حدیث غربت مظلوم کربلا « ترکی »به هر کجا که شود مجلسی بپا گویم