شمارهٔ ۲۹ - محراب عشق

۶ بیت

نهاد شمر چو بر خاک، ماه روی حسینستاره ریخت فلک بر غبار کوی حسین

حیا نکرد ز روی نبی و فاطمه خصبمنهاد خنجر بیداد، بر گلوی حسین

به سجده رفت به محراب عشق، روح نمازبه جای آب شد از خون سر، وضوی حسین

ندانم آنکه به زینب چها گذشت آن دمکه کرد با دل خونین نظر، به سوی حسین

سوار بر شتر بی جهاز شد زینببه شام رفت و به دل ماندش آرزوی حسین

چسان به آتش دوزخ برند «ترکی» راکه هست آب رخ او، ز خاک کوی حسین

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف مظلومیت امام حسین (ع) و وقایعی که در کربلا و بعد از آن برای او و خانواده‌اش رخ داد، می‌پردازد. شاعری به طور خاص به شمر، که یکی از مخالفان حسین بود، اشاره می‌کند و می‌نویسد که او به راحتی خنجر را بر گلوی حسین گذاشته است. همچنین به زینب، خواهر حسین، اشاره می‌شود که پس از واقعه عاشورا با دل خونین و آرزوی برادرش راهی شام می‌شود. در انتها به عذاب و حسرتی که برای کسانی که با حسین دشمنی کردند می‌افزاید. شاعر با استفاده از تصاویری عاطفی و حزن‌آگین، ستم و بی‌عدالتی را به زبانی شاعرانه به تصویر می‌کشد.