شمارهٔ ۸۰ - قبلهٔ ابرو
به زیر زلف تو رخشنده چهرهٔ مطبوعچنان بود که به شب، آفتاب کرده طلوع
به پیش قبلهٔ ابروت، آن سیه گون زلفچو قنبر است که خم گشته از برای رکوع
از این سپس به پریشانی سر زلفتبه هیچ کس نتوان دید خاطر مجموع
اگر به چشم پر آبم نظر کنی دانیکه فرق هاست ز دریای ژرف تا مینوع
به من که رند قدح نوش و مستم ای زاهد!ز جام باده سخن گو، نه از اصول و فروع
بر آستان تو اغیار راست اذن دخولمحب خاص تو «ترکی» چرا؟ بود ممنوع