شمارهٔ ۱۳۴ - دلبر پریوش

۹ بیت

رویی چگونه رویی، چون ماه آسمانیقدی چگونه قدی، چون سرو بوستانی

بر ماه آسمان نیست هرگز چنین لطافتبر سرو بوستان نیست این ناز و دل ستانی

بستان چو سرو قدت هرگز به خود ندیدهچون ماه آسمان نیست در آسمان نشانی

گیسوی تابدارت هر حلقه اش کمندیمژگان دل نشینت هر یک سر سنانی

بوسیدن رکابت مشکل بود رهی رااز بس گران رکابی، از بس سبک عنانی

دانم که با من از چیست بی مهری تو جانا!من پیر سال خورده تو دلبر جوانی

لیکن مرانم از در هر چند ناتوانمزیرا که چون سگانم قانع به استخوانی

گر خود پری نه ای تو ای دلبر پریوشدایم چرا پری وار، از چشم من نهانی؟

صبح امید «ترکی» چون شام شد ز هجرتاین پیر ناتوان را دریاب تا توانی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی‌های محبوب و احساسات عاشقانه شاعر نسبت به او می‌پردازد. شاعر با تشبیه محبوب به ماه آسمان و سرو بوستان، لطافت و ناز او را ستایش می‌کند و به تفاوت زیبایی‌های طبیعی اشاره می‌کند. او از جذابیت‌های محبوبش، از جمله گیسوی تابدار و مژگان دل‌نشینش، سخن می‌گوید و از سختی بوسیدن پای او به خاطر سنگینی‌اش گلایه می‌کند. شاعر هم‌چنین از ناامیدی و دل‌شکستگی خود در مواجهه با بی‌مهری محبوب سخن می‌گوید و از او می‌خواهد که او را ترک نکند، زیرا احساس می‌کند که به شدت به محبت او وابسته است و از پیر شدنش می‌نالد. در نهایت، او می‌خواهد تا محبوبش به او توجه کند و در این روزهای سخت، او را دریابد.