شمارهٔ ۱۱۶ - گنج شایان
ای جمالت! زماه تابان بهلب لعلت، ز آب حیوان به
بوی زلفت ز بوی گل خوشترخط سبزت ز برگ ریحان به
نیست نخلی چو سرو در بستاننخل قدت ز سرو بستان به
در دندان صاف رخشانتاز لطافت ز در عمان به
گرچه جان بهتر است از همه چیزلیک هستی مرا تو از جان به
زهر هجر توام به از تریاقدرد عشق توام ز درمان به
نعمت فقر و گنج درویشیپیش «ترکی» ز گنج شایان به
«ترکیا» گر هزار دستانیور شوی از هزاردستان به
شعر گفتن بود کمال، ولینیست چیزی ز حفظ قرآن به