شمارهٔ ۱۱۴ - برگ گل

۷ بیت

تا به رخ آن سیمتن رنگین نقاب انداختهسایه ای از برگ گل، بر آفتاب انداخته

تا گشوده از سر زلفین پرتابش گرهعاشقان را سر به سر، در پیچ و تاب انداخته

مردم چشمم ز هجر خال هندوی لبشهمچو زنگی بچه ای خود را در آب انداخته

پای از سر باز نشناسم یاران همتیاین چه افیونی است ساقی در شراب انداخته

زان شراب آتشین کافکنده در جام چو لبآتشی گویا به جان شیخ و شاب انداخته

خال بر رخساره اش دانی چرا باشد سیاه؟بسکه خود را در میان آفتاب انداخته

خوف «ترکی» ز آفتاب گرم روز محشر استخویش را در زیر ظل بوتراب انداخته

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جاذبه معشوق اشاره می‌کند که با نقاب رنگینش و سایه برگ گل، آفتاب را تحت تأثیر قرار می‌دهد. او از زلف معشوق می‌گوید که عاشقان را در پیچ و تاب می‌اندازد. شاعر همچنین به درد و غم از دست دادن عشق اشاره می‌کند و احساسات خود را با تصاویری چون زنگی بچه‌ای که در آب می‌افتد، بیان می‌کند. او به تاثیر شراب و افیون ساقی که بر یاران می‌زند، اشاره دارد و از حرارت شراب آتشین و تأثیر آن بر روح و جان سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر به سیاهی خال معشوق و ترس از روز قیامت اشاره می‌کند و حالتی از ناامیدی و غم را منتقل می‌کند.