شمارهٔ ۲۴۱ - بقاجان
بنما رخ چو ماهت که ز دل برد قرارمبکشا ز غمزه تیری که جگر کند فگارم
قلمم که کاتب صنع به ازل نمود طغرارقم نخست عشقت بنوشت در کنارم
اگر از عبیر زلفت خبری صبا بیاردبه نوید مژده او من زار جان سپارم
چه شود خرامی ای گل سوی گلشن محبتبه رهت ز دیده آبی زده چشم اشکبارم
الم سموم هجرت به خزان دهد گلم رابه تصور وصالت ز خزان دمد بهارم
نه تصوریست دیگر به دل حزین طغرلکه به جز هوای عشقت ز همه نموده عارم