شمارهٔ ۳
طغرا، به تیغ نطق، جهان را گرفته ایکم نیستی تو هم ز جهانگیر آفتاب
تیرافکنان رای تو صد ره فکنده اندپشت کمان به ترکش پر تیر آفتاب
در کشوری که تیغ خیالت علم شودروید غلاف شرم ز شمشیر آفتاب
با آنکه می شود ز ره پرتوافکنینظم تو دستمایه تسخیر آفتاب
در حیرتم که بهر چه بی قدر مانده استبر صفحه وجود، چو تصویر آفتاب