شمارهٔ ۶۰۸

۶ بیت

جان من رفتی، چه سان خواهم ز هجران زیستنچون مسافر گشت جان، یک لحظه نتوان زیستن

در(سه) فصل عمر باید سر به جیب غم کشیدتا توانی همچو گل یک فصل خندان زیستن

همزبان ناموافق، کم ز عزرائیل نیستمرگ دانایان بود با جمع نادان زیستن

جام را از کف مده، گر زندگی داری هوسبی قدح، یک دم درین غمخانه نتوان زیستن

تا نماید چون وطن، اقلیم عقبی دلنشیندر جهان پیوسته باید چون غریبان زیستن

با خرد گفتم که مشکلتر ز مردن چیست، گفتصحبت جمعی که نتوان همچو ایشان زیستن

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر، احساس عمیق درد و غم ناشی از جدایی و هجران را به تصویر می‌کشد. شاعر از دشواری‌های زندگی در نبود محبوب سخن می‌گوید و اینکه زندگی در چنین حالتی سخت و طاقت‌فرساست. او به این موضوع اشاره می‌کند که در دوران حیات باید به دردها و غم‌ها توجه کرد و برای لحظاتی شاد مانند گل زندگی کرد. همچنین، شاعر می‌گوید که مرگ دانایان تنها در کنار نادانان قابل درک است و زندگی در غم‌خانه‌ای بدون هم‌نشینانی که بتوان با آنها زندگی کرد، ممکن نیست. در پایان، او به این نتیجه می‌رسد که زندگی در جمعی که نمی‌توان با آنها ارتباط برقرار کرد، بسیار سخت‌تر از مرگ است.