شمارهٔ ۶۰۷
بود چون زلف شب، گیسوی شوخ می پرست منکه هرگز یک سر مویش نمی آید به دست من
من آن پیمانه ام کز کثرت موج تنک ظرفیبود گوش حباب می بر آواز شکست من
در اقلیم بنای خلقت آن برگشته ایاممکه شام آخر دنیا، بود صبح الست من
متنها از گنجور — سرایندگان سدهٔ سوم تا چهاردهم، همگی در مالکیت عمومی.
قلم ابر، طراحی رضا بختیاریفرد — با پروانهٔ استودیو، میزبانی محلی.
۲۳۹ سراینده · ۱۳۳٬۰۸۴ شعر · ۳٬۰۶۴٬۰۹۹ بیت و مصرع
نسخهٔ ۳ · 391af2e
ساختهٔ TheRight Agency