شمارهٔ ۵۶۷ ۲ بیت از بس ز پا فتاده ایام پیری امناید ز صد جوان، سر مو دستگیری ام آزاده ام مخوان، که ز ملک عدم، قضاآورده در وجود به طرز اسیری ام