گنج

شمارهٔ ۵۶۳

۳ بیت
غم و اندوه که پیمانه ده داغ دلندنگذارند که در میکده تنها باشم
من و ابر مژه، کز بارش نیسانی اوهر کجا پای نهم، بر لب دریا باشم
همچو کهسار، به زورم نتوان بود به شهرموسم لاله چو در دامن صحرا باشم