شمارهٔ ۳۴۷ ۲ بیت بس که از چشم تر ما آستین نمناک شددست ما در آستین همرنگ برگ تاک شد آستین برداشتم یک دم ز پیش آب چشمشام غم تا دامن صبح از کدورت پاک شد